Warning: Memcache::addserver() expects parameter 2 to be long, string given in /home/httpd/vhosts/sophieonline.nl/httpdocs/libraries/joomla/cache/storage/memcache.php on line 84
De vraag van Soφie: Waarom vind ik het spannend om er te mogen zijn?
Sophie
Sophie Sophie


Vraag nu een
GRATIS
proefnummer aan!

Vraag nu een gratis proefnummer aan!
Missie
Soφie is een uitgave van de Stichting voor Christelijke Filosofie. Zij biedt een intellectuele uitdaging door kritisch na te denken over actuele onderwerpen, geïnspireerd door de christelijke traditie.

Redactie
ing. P. de Boer
dhr. A. Deddens
mevr. drs. E.J. van Dijk
mevr. drs. M. Doornenbal
mevr. drs. R. Ebbers-van Aalst
dr. J. Ester
drs. I.D. Haarsma
prof. dr. J. Hoogland
dhr. A. Janse
dr. ir. R.A. Jongeneel
mevr. drs. D.G. Rots
dr. P.H. Vos
dr. K. van der Zwaag
De vraag van Soφie: Waarom vind ik het spannend om er te mogen zijn? PDF Print Email
Written by   

,,Iedereen mag er zijn, onvoorwaardelijk. Dat is mijn overtuiging. Ook ikzelf. Maar waarom is het soms dan toch zo spannend om jezelf te zijn?’’ Sophie Kroon onderwerpt zichzelf aan een onderzoek.

 

Op vakantie in Engeland kocht ik het schilderijtje hiernaast van Yvonne Coomber, Your sweet soul. Die titel klopt helemaal – het schilderij is een weerspiegeling van mijn innerlijk. Alles kan, alles mag, of liever, alles mag er zijn zoals het is. Het schilderij is levendig, rommelig, niet afgewerkt met een lijst, intuïtief geschilderd. Het past bij hoe ik in het leven sta, intuïtief. Met mijn intuïtie maak ik weliswaar bewust keuzes, maar de logica ervan is niet altijd na te vertellen. Ik vroeg eens aan mijn moeder: ,,Weet jij nog wat de reden was dat ik sociale geografie ging studeren?’’ ,,Ja, je vond de sfeer daar leuk.’’ Dat zal het inderdaad zijn geweest: eigenlijk wilde ik bedrijfskunde studeren. Het leek me leuk om te weten hoe een bedrijf in elkaar zit, hoe de verschillende raderen op elkaar inwerken. Maar toen ik een open dag bezocht, was ik na vijf minuten klaar. Er liepen alleen maar mensen in blauwe pakken, en ze praatten alleen maar over geld.

Ik bezie de werkelijkheid graag met een helikopterview en ik wil daarin graag mijn eigen rol hebben. Ik ben gek op landkaarten. Als kind wilde ik klaar-over worden. Dat leek me het einde. Later veranderde die wens in luchtverkeersleider op Schiphol. Nog weer later wilde ik dus bedrijfskundige worden, maar het werd sociaal geograaf, ook een beroep met een helikopterview. Dat werk heb ik met plezier gedaan, maar het was niet mijn droom: ik rolde steeds van het één in het ander: van het vwo in een studie, van een studie in mijn eerste baan – waarbij je allang blij bent dat je werk hebt – en vervolgens van de ene baan in de andere. Het was wel altijd mijn eigen keuze; alleen, mijn werk was nooit het antwoord op de vraag waarmee een voetreflexoloog mij wakker schudde: ,,Wat wil je?’’

Spiegelen

Ik wil mensen helpen, dat bleek het antwoord. Wat ik wilde had ik weggestopt, door verwachtingen van anderen waar ik stiekem ook aan wilde voldoen, door de angst om afgewezen te worden, de angst om fouten te maken. Na een korte zoektocht ben ik de opleiding tot coach gaan volgen. Ik wil mensen graag helpen door ruimte te creëren, ruimte waarin ze mogen zijn zoals ze zijn. Om te bloeien, zoals de bloemen op het schilderij. Ieder op zijn eigen manier, in zijn eigen kleur. Tijdens het coachen wil ik de mensen teruggeven wat ze mij aanreiken, zonder daarbij zelf te sturen of antwoorden te geven. Dat is soms moeilijk. Ik heb als het ware twee ‘standen’: vertrouwen en angst. Als ik in de modus angst zit, reflecteer ik te veel, ben ik bang om te kwetsen, niet de goede woorden te gebruiken. Als ik coach vanuit vertrouwen, gaat alles vanzelf. Het effect is dan veel groter. Het kwartje valt bij mensen, belemmeringen worden weggenomen, ze vertelden meer dan ze van plan waren uit ‘zelfbescherming’ etc. Het moeilijkste is om uit die angstmodus te komen. Waarom is dat spannend? Spannend om de stap te maken mezelf en mijn beleving te laten zien en er dus te mogen zijn?

Zelf een bloem te mogen zijn in die bloemenwei? Gek eigenlijk dat de ander zichzelf mag laten zien en ik niet. Het lukt me gelukkig steeds vaker contact te maken met mijn innerlijk. Dan stel ik me kwetsbaar op en vertel mijn beleving, zonder de ander te veroordelen. Het heeft een tijd geduurd voordat ik daarvoor de taal ter beschikking had. Ik was gewend om keuzes voor mezelf te houden, overwegingen niet te delen, en mijn omgeving dus ook niet de rol te geven om te spiegelen. In het begin voelde het alsof ik in Spanje een maaltijd wilde bestellen zonder Spaans te kennen. Nu heb ik dat Spaans redelijk onder de knie. Een belangrijke ervaring in de opleiding was een workshop paardencoaching. Paarden geven alles terug wat jij doet. Ze spiegelen dus in de meest zuivere zin. Het lukte mij niet om het paard in beweging te krijgen. Totdat ik hulp vroeg. Een nieuwe ervaring voor mij en ik kwam direct in mijn vertrouwen. Door mezelf te laten zien, ging het daarna vanzelf.

Zo, nu mocht ik even helemaal zijn wie ik ben. Spannend!

Sophie Kroon is 40 jaar en woont met haar vriend en twee kinderen in Zwolle. Ze studeerde sociale geografie en rondt op dit moment een post-hbo-opleiding tot coach af. Ze werkt als docent en studieloopbaanbegeleider aan Hogeschool Windesheim.

 
Sophie