Boekbespreking | Wilco de vries Op het schilderij van Théodore Géricault, La monomane de l’envie (circa 1819-1822), staart een oude vrouw loensend naar iets dat we als toeschouwers niet kunnen zien. Haar gezichtsuitdrukking is bedrukt; ze lijkt te lijden aan pijn en afkeer. Afgunst van Rob Compaijen is een commentaar op waar deze vrouw aan lijdt en geeft uiteindelijk ook een remedie voor afgunstige harten: het ontwikkelen van zelfonthechting, een basaal gevoel van er mogen zijn en het succes van de ander kunnen gunnen. In zeven hoofdstukken schetst Compaijen door middel van kunst, literatuur en filosofie een haarscherp portret van wat afgunst is. Afgunst wordt in de geschiedenis allereerst geassocieerd met het boze oog. Deze associatie komen we ook tegen
