The battle of the frames

Volgens Jan Hoogland draait het in actuele debatten niet langer om waarheid, maar om de dominantie van jouw frame.

De term frame kan het beste worden weergegeven met de term ‘interpretatiekader’: feiten spreken zelden voor zichzelf, maar vragen om duiding, die wordt aangereikt door de interpretatiekaders vanwaaruit mensen naar die feiten kijken. Soms zijn mensen zich daarvan bewust, maar heel vaak ook niet. Het woord framing klinkt echter actiever: het opzettelijk gebruikmaken van bepaalde interpretatiekaders om zaken bewust in een bepaald licht te zetten.

Ik ga drie situaties van framing na uit de afgelopen weken, namelijk rond Thierry Baudet, Donald Trump en Harvey  Weinstein.

Baudet

In een tweet maakte Thierry Baudet melding van een ‘feit’: “Vanavond zijn twee dierbare vriendinnen ernstig lastiggevallen door vier Marokkanen in een trein. Aangifte doen natuurlijk volstrekt zinloos. Oh lieve, kinderlijk naïeve Nederlanders! Stem nou toch eindelijk voor verandering. Breek los van politiek correct gelul! Red dit land!” Strekking was niet zozeer de uiting van publieke verontwaardiging over de onheuse bejegening van zijn vriendinnen, maar een oproep aan alle Nederlanders om mensen met een Marokkaanse achtergrond niet meer als volwaardige medeburgers te blijven beschouwen.

Als snel werd duidelijk dat de Marokkanen in kwestie kaartcontroleurs waren die namens de NS kaartjes kwamen controleren in de trein. Publieke functionarissen dus. De feitelijke toedracht

Verder lezen?
De verdere inhoud van dit artikel of deze pagina is voorbehouden aan onze abonnees (u kunt hier inloggen).
Bent u nog geen abonnee, vraagt u dan een proefnummer aan, of registreert u zich direct online voor een abonnement.