Opkomst, ondergang en terugkeer van de parallellie tussen denken en zijn (deel 2)

In dit artikel onderzoekt Emanuel Rutten een cruciale veronderstelling van de antieke en middeleeuwse wijsbegeerte: dat ons denken en het zijn hecht op elkaar betrokken zijn. In dit tweede deel van het tweeluik laat hij zien welke wending er in de metafysica plaatsvindt bij Descartes en Kant, en op welke manier de parallellie tussen denken en zijn kan terugkeren in zijn metafysica-voor-ons. We hebben in het vorige artikel gezien dat het ontologisch Godsargument van Anselmus geaccepteerd kan worden wanneer wij uitgaan van een neoplatoons denken dat mede gegrond is in het op Parmenides teruggaande intieme verbond tussen denken en zijn. Hoewel de neoplatonisten naast Plato ook cruciale thesen van Aristoteles overnamen, is het de vraag in hoeverre het argument van

Verder lezen?
De verdere inhoud van dit artikel of deze pagina is voorbehouden aan onze abonnees (u kunt hier inloggen).
Bent u nog geen abonnee, vraagt u dan een proefnummer aan, of registreert u zich direct online voor een abonnement.