Ouders van nu

Sophie 8e jaargang nr 4, september 2018

Er wordt niet meer geravot. Ooit een beproefd middel om stemmingen tussen ouders en kinderen te neutraliseren. Daarna konden de partijen verder met een tabula rasa. Alle opvoedingstijd gaat nu zitten in het voeren van intellectuele gesprekken. Wat met een enkele vingerophef kan worden afgedaan: “Eh! Niks ervan!”, moet nu met argumenten worden onderbouwd. Argumenten leggen echter geen gewicht in de schaal. Conclusies helpen al helemaal niet. “Dat is jóúw conclusie”, zeggen kinderen van nu.

Hugo, onze buurjongen op de camping, ging na de vakantie naar groep drie. Hij zou met zijn vader afwassen. Aan deze afspraak werd hij door zijn vader herinnerd, terwijl hij net zijn afspraak met een campingvriendje wilde nakomen. “Ik ga dus niet met je afwassen”, greep hij vast vooruit op de tweede en derde termijn van het debat. “Als jij een afspraak had met Koen, had je dat gisteren moeten zeggen”, probeerde de vader. “Je hebt het niet echt gevraagd. Je zei het”, bracht Hugo ertegen in, “Koen heeft mij wel gevraagd”. “We hadden een afspraak.” “Gisteren zouden we na de fietstocht een ijsje krijgen. Hebben we niet gehad.” “Ik heb je uitgelegd hoe dat kwam.” “De afspraak was dat we een ijsje zouden krijgen.” “Dat klopt.” “Maar we hebben geen ijsje gehad. Ik kan je dus gewoon niet vertrouwen.” Terwijl de vader zijn zonde en vervloeking overdacht, vervolgde Hugo zijn weg

Verder lezen?
De verdere inhoud van dit artikel of deze pagina is voorbehouden aan onze abonnees (u kunt hier inloggen).
Bent u nog geen abonnee, vraagt u dan een proefnummer aan, of registreert u zich direct online voor een abonnement.