Hoe doe jij je leven?

Sophie-Jonker-Zwolle-Hedon

Spiegelen als functie van theater vindt Sophie Jonker te passief. Theater is een vorm waardoor je direct tot de kern kunt komen. Hoe doe jij je leven? Op deze manier functioneert theater in het sociaal artistieke werk waarin ze actief is.

Als kind was ik al benieuwd naar plekken die anders waren dan waar ik vandaan kwam. In Zwolle waar ik opgroeide, was weinig diversiteit. Mijn beste vriendje op de lagere school was een Molukse jongen, anders dan de rest. Ik was benieuwd naar wat hij thuis at, en of er in een andere taal gepraat werd. Ik had ook een vriendinnetje uit een sjieke buurt, die een speelzolder had voor zichzelf, met een barbiedroomhuis en een barbiecruiseship waar je milkshakes in kon maken! En ik had een vriendinnetje uit een volkswijk die heel veel familie in de buurt had. Die familie was ook altijd thuis (wat ik op zich ook heel interessant vond) en ze had nichtjes met de prachtigste namen, Omaira, Sharona, Manuela, die vervolgens door hun oma in een paars joggingpak op een gele scooter werden opgehaald. Dat vond ik briljant! Ik vond alles boeiend zolang het maar iets was wat ik nog niet eerder had gezien. Diezelfde nieuwsgierigheid dreef mij naar theater. Hoe leven mensen?

Na de opleiding tot dramadocent ging ik naar de toneelschool in Amsterdam. Maar daar werd mijn talent niet verder ontwikkeld. Integendeel. Er heerste een cultuur, waardoor ik angstig en onzeker werd en niks meer durfde. Het draaide om het Grote Toneel, Kunst met de grote

Verder lezen?
De verdere inhoud van dit artikel of deze pagina is voorbehouden aan onze abonnees (u kunt hier inloggen).
Bent u nog geen abonnee, vraagt u dan een proefnummer aan, of registreert u zich direct online voor een abonnement.