Het radijsje Ruud Lubbers

Sophie 8e jaargang nr 1, februari 2018

Ferm en koersvast hanteerde Ruud Lubbers twaalf jaar het roer van het schip van staat. En dat was meer dan oké. Maar hoe betrouwbaar hij als stuurman ook was, ik zou niet graag bij hem in de auto hebben gezeten. Lubbers nam het niet zo nauw met paaltjes en vluchtheuvels. Ik vermoed dat zijn rijstijl doorklonk in de aanwijzingen die ik door de telefoon van hem kreeg. Hij navigeerde mij met Jan Hoogland als volgt naar zijn buitenverblijf: “Als u de voetbalkantine ziet, hoeft u alleen nog maar naar links te kijken. En dan slaat u na honderd meter linksaf, dwars door de heg.” (ipse dixit) Nee, dan zou ik liever zelf achter het stuur van zijn auto zijn gekropen, een Audi Urquattro uit 1985 met die prachtige vijfcilinder, die al een jaar of vier te koop staat bij Jan Los in Dedemsvaart. Ik hik er al een tijd tegenaan. Maar ja, dat milieu hè? Ruud Lubbers zal er om dezelfde reden afstand van hebben gedaan. De laatste auto die hij in prak reed was een elektrische VW Golf.

Over het milieu ging ook ons gesprek (zie verder pagina 24). Lubbers vertelde hoe moeilijk hij het had gehad met het kernwapenbesluit. De dilemma’s waarvoor hij stond groeiden hem boven het hoofd. Maar hij was een politicus in Weberiaanse zin: eindeloos hakken en zagen in veel te hard hout. En maar onderhandelen, vragen, coachen, luisteren. Op een bepaald moment ontmoette hij kardinaal Willebrands. “Mijn kop zat vol met die kernwapens en ik vroeg hem: hoe moet ik handelen? Wat u ook besluit, antwoordde de kardinaal, het mag niet leiden tot

Verder lezen?
De verdere inhoud van dit artikel of deze pagina is voorbehouden aan onze abonnees (u kunt hier inloggen).
Bent u nog geen abonnee, vraagt u dan een proefnummer aan, of registreert u zich direct online voor een abonnement.